Ten krój pisma odzwierciedla tradycyjne pismo bugijskie, używane przez Bugijczyków – lud żeglarski pochodzący z południowego wybrzeża południowego Sulawesi. Bugijczycy przeprawiali się do innych regionów na tradycyjnych łodziach typu phinisi.
Południowo-zachodni półwysep Sulawesi jest domem dla trzech spokrewnionych ludów żeglarskich: Makasarów na południowym zachodzie, Mandarów na północnym zachodzie oraz Bugijczyków, którzy zajmują większą część pozostałego terenu półwyspu. Grupy te dzieliły podobny system pisma oraz pluralistyczny system polityczny, w którym lokalne władze były powiązane z obdarzonymi nadprzyrodzoną mocą regaliami (arajang) i wywodziły swoje pochodzenie od różnych mitycznych przodków, z których każdy uchodził za istotę zstępującą z nieba (tomanurung).
W latach 1600–1669 miasto Makassar oraz rządzące nim dynastie Gowa-Tallo zdominowały region politycznie i gospodarczo. Urażeni Bugijczycy z królestwa Bone połączyli siły z VOC, aby w 1669 roku zniszczyć Makassar. Wydarzenie to miało co najmniej dwie konsekwencje. Po pierwsze, Bone stało się najważniejszym królestwem w południowo-zachodnim Sulawesi aż do XIX wieku. Po drugie, doprowadziło ono do migracji i diaspory Bugijczyków, zwłaszcza wśród mężczyzn z Wajo, którzy podczas wojny sprzymierzyły się z makasarskim Gowa zamiast z Bugijczykami z Bone. Bugijczycy stali się znani jako wojownicy i handlarze w całym Archipelagu.